Table of Content
ชีวิตของเราไม่ใช่หุ่นยนต์
Table of Content
หากเรายอมรับว่าชีวิตของเราไม่ใช่หุ่นยนต์
แต่เหมือนต้นไม้ต้นหนึ่ง
ยืนอยู่บนโลก ผ่านฤดูหลายหลาก
เมื่อแสงแดดสาดส่อง ก็โอบรับด้วยความเบิกบาน
เมื่อลมพัดผ่าน ก็โบกพริ้วไปตามสายลมมิต่อต้าน
เมื่อพายุโหมกระหน่ำ ก็ยอมรับ และยืนหยัด
พร้อมกับบอกตัวเองว่า เดี๋ยวมันก็ผ่านไป
เมื่อฤดูหนาวเข้ามา ก็พร้อมที่จะทิ้งใบไม้ของตัวเอง
รอที่จะสร้างใบใหม่ เผื่อลมหนาวหมดลง
เมื่อถึงเวลาเบิกบาน ก็เบินบานให้สุด
เมื่อถึงคราพายุโหมกระหน่ำ หรือฤดูที่หนาวเหน็บ
ก็ยอมจำนน ศิโรราบแด่ธรรมชาติผู้ยิ่งใหญ่
แต่จงอย่ายอมให้ตัวเองตาย
โอบรับความวอดวาย แล้วรอวันที่แสงแดด ทอแสงขึ้นมาใหม่
รอวันผลิใบ เพื่อโอบรับสรรพสัตว์ที่จะอยู่เคียงข้างต้นไม้นี้อีกครั้ง
แด่ปีใหม่จีน 2026